domingo, 31 de enero de 2010

En el claro de la luna...

Habitualmente escribo en este lugar reflexiones de tipo político, hoy, para variar y, producto de la casualidad de buscar otra canción para un amigo, me dí de bruces con esta, que hacía tiempo que no escuchaba, letra de palabras sencillas, que huye de rimas fáciles y que, además, tiene significado para mí, cosas personales, recuerdos de una persona que ya no está y a la que hace años, bastantes ya, en compañía de quien es ya un entrañable, calvo, barrigudo y viejo amigo, le dediqué esta canción desde los micrófonos de una emisora pirata universitaria. Fue alguien de quien pude aprender muchas cosas, probablemente no aproveché bien el tiempo que compartimos, escaso y muy alterno, pero creo que en cada rato que estuve a su lado tuve oportunidad de empaparme de calidad humana, de inteligencia natural y trabajada, de la sabiduría adquirida con el interés incansable de aprender y de los años vividos, de la importancia de la lucha diaria para resolver las cosas comunes, del hacer y del pensar, de vivir por, para y según unas normas rígidas, severas y nada autocomplacientes. Ya no está pero el recuerdo permanece, siempre, su referencia y el camino marcado por sus pasos, también, solo hay que continuarlo, intentando estar a la altura. Tan fácil, tan difícil.

viernes, 8 de enero de 2010

Plurilingüismo “Modelo B”

O chamado "Decreto do Plurilingüismo" anunciado pola Xunta o pasado 30 de decembro abrangue unha serie de cuestións axeitadamente mesturadas para que, nunha sorte de viaxe lampedusiana, se mova todo para chegar a ningures, ou para acadar que a lingua maioritaria se impoña á minoritaria, dende a descarga de responsabilidade, non vaia ser que cando se toman decisións a xente se cabree, así que fai a traslación da responsabilidade da opción ás comunidades escolares.

De primeiras fala de que a opción maioritaria de centro, ou aula, escollerase durante o proceso de preinscrición, antes de coñecer pois o entorno e pensar con base. Logo ademais, na busca do plurilingüismo, introduce o inglés como lingua vehicular para o ensino básico e de Bacharelato, cun máximo do 33 % das materias curriculares. Coste da medida? Non está considerado, e unha modificación así costa cartos, para facela ben, claro; certo é que meter catro cuñas na radio é moito máis barato e efectivo políticamente.

E noutra orde de cousas, recentemente, o Tribunal Supremo afirmou que o dereito dos pais a escoller o tipo de educación dos seus fillos non é extensivo ao currículo educativo, lóxico por ser esta unha cuestión de interese social, que vai máis aló das opinións familiares, entón encaixa legalmente ao cen por cen este decreto co disposto xurisprudencialmente?. E o seguinte paso cal é? Chegarase como nalguns estados de EEUU que están a ensinar a Teoría creacionista como explicación da orixe do ser humano? Se o queren os país…ven ser a opción escollida, logo, ninguén nos vai protexer políticamente de semellantes desfeitas sociais porque a espita se está a abrir?

E estando todos dacordo, no papel ao menos, na necesidade de potenciar a Formación Profesional, nela non se establecen cuotas nin mecanismos de consulta para a escolla, invitando únicamente a percurar que “o alumnado alcance a competencia lingüística propia do nivel en ámbalas dúas linguas oficiais”. Se é importante e imprescindible a acción nas outras etapas educativas tamén o será na FP digo eu…outro esquecemento da que tiña que ser a gran aposta para trocar moitas cousas no modelo productivo?

O mundo educativo en Galicia non debe ser un taboleiro onde xogar partidas ideolóxicas ou electorais, porque moito máis aló das ideoloxías, o PP galego meteuse nun xardín sen flores co único fin de gañar uns votos fai dez meses e, de onde non tiña moi claro por onde saír, xa que o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, foi aprobado por unanimidade por todos os grupos aló polo 2004, goberno de Fraga e Feijoo, logo por qué empregar a cousa da lingua nas eleccións facendo ver un conflicto que non existía por ningures? por que rachar co consenso? E no colmo, se a medida é froito da reflexión, tempo tiveron para pensar acerca da necesidade e de como mellorar o sistema, por que o do modelo “B”? non chegaría acaso cun documento de traballo ben elaborado, en vez de varios, qué sentido teñen? cales son os outros? diferenzas? quen escolle entre eles? vai ao chou ?

sábado, 2 de enero de 2010

¿Hipocresía?


Rajoy y Moragás sirviendo comidas antes de irse a comer a otro lado

La foto de Rajoy sirviendo comidas en un centro de acogida de Madrid da para una reflexión de cierto calado acerca de cómo entiende la derecha en este país la cosa de las políticas sociales, beneficencia y caridad en vez de apoyar políticas que permitan, desde un punto de vista de la solidaridad, cierta redistribución de la riqueza a través del gasto público en un esfuerzo permanente de ofrecer a todos los ciudadanos, vengamos de donde vengamos, igualdad de oportunidades.

Es lógico que esta actitud haya sido criticada, por lo puntual y por la presencia de los fotógrafos, y, además, porque apelar a la beneficencia es una manera de mantener las diferencias sociales, de posicionarse en un plano superior, de no trabajar para eliminar la barrera, sino mantenerla y dosificar la desigualdad.

Si hablamos del tema del aborto nos encontramos con que, después de haber estado ocho años en el gobierno no tocaron ni una coma de la anterior ley, sin embargo, es hablar de una reforma que permita mayor margen de decisión a la mujer, así como seguridad jurídica y sanitaria, y ponen el grito en el cielo apoyándose en aquello de que una “niña” de dieciséis años no tiene madurez suficiente para tomar una decisión de ese calado, pero aún dando por válida la falta de madurez a esa edad, como se explica que pidan cambiar la legislación para poder imputar penalmente a menores de esos años, ¿dónde queda ahí el criterio de la madurez?, ¿hay criterio?, sí, el de la economía, algún gurú de cierta fundación debió de echar las cuentas y le sale que es más barato encarcelar a menores, abocándolos a un presente y futuro de carne de cañón que tratar de encauzar sus vidas.


Lo mismo ocurre en aspectos relativos a la educación o la sanidad, e incluso las pensiones, siempre apoyando la deriva a los sistemas privados, al espíritu individualista incapaz de construir sociedad en común, el que pueda que pague, y el que no, que quede progresivamente fuera. Por no hablar de las llamadas continuas a los recortes en prestaciones por desempleo y a la flexibilización del mercado laboral, palabras dudosas cuando las pronuncia gente que en muchos casos ocupa puestos políticos desde la seguridad de una excedencia en alguna administración pública.

¿Cómo no considerarlas actitudes hipócritas?