viernes, 29 de octubre de 2021

Primarias no PSdeG


Vivimos tempos nos que a maneira de facer política cambiou en boa medida pola irrupción do que alguén denominou “Nova Política”, que chegou acompañada da dialéctica de xerar confrontacións e división. Os de “abaixo contra os de arriba”, “non somos de esquerdas nin de dereitas” “os partidos do réxime”… en fin, unha maneira de entender a acción política fiando o seu crecemento como organizacións a enfrontar a uns contra outros, apuntando problemas pero incapaces de achegar solucións. Presentándose como inmaculados  pero sen  recato algún para presentarse en diferentes circunscricións electorais baixo a forma ben antiga do “ cunero”, ben pola Coruña, ben por Pontevedra, desvinculándose así claramente do territorio ao que representan.

Eses modos  adanistas de entender a acción política non son propios do PSdeG, nin os que o achegan a gobernar, aínda que algúns nestes últimos anos caeron na tentación de sinalar aos propios como bos ou malos socialistas nunha estratexia propia desa política do enfrontamento e división que só deixa tras de si na organización descrédito institucional e desconexión entre política e cidadanía.

A análise electoral fría do ocorrido nos últimos procesos electorais lanza a evidencia de que hai unha cidadanía capaz de confiar nun proxecto socialista en clave galega chamado a actuar como catalizador das esperanzas dunha sociedade que reclama respostas, alternativas e unha nova folla de roteiro en clave progresista, pero que ha de ser atendida, escoitada e entendida. Esa análise obxectiva permite afirmar que o voto en Galicia non ten dono e que a cidadanía progresista elíxenos cando sente protagonista do discurso de quen é capaz de liderar nun ámbito local, europeo ou estatal e que reclama motivos para facelo no autonómico.

Porque a verdadeira esquerda é a que se configura como unha alternativa ao  PP, que aspira a volver a supérao, e iso pode conseguilo quen leva anos mostrando desde as institucións que hai unha forma distinta de gobernar, desde a esquerda e impulsando políticas reais, as que se len en boletíns oficiais e melloran a vida da xente. Para iso o PSdeG necesita un Secretario  Xeral que teña ilusión, ganas, madurez e solvencia, capaz de marcar un discurso propio con tempos propios para Galicia, sen atacar a ninguén, sen confrontar persoas nin territorios. Un proxecto en positivo, que ademais de identificar problemas, achegue solucións.

A día de hoxe o que necesitan o PP, e o BNG é un PSdeG no que nada cambie para eles sigan sentíndose cómodos, e porque como dixo  Einsten “Tolemia é facer o mesmo unha e outra vez e esperar resultados diferentes”.

A pesar do ruido vivido non fai falta dicir a quen decidín apoiar como froito da reflexión obxectiva.

viernes, 21 de febrero de 2020

Presentación de candidatura as primarias de 2020







Estimados/as compañeiros/as:

Son Jesús Fernández Diez, e o motivo desta carta é informarche da miña intención de dar un paso ao frente e pedir o teu apoio para formar parte da proposta socialista ao Parlamento de Galicia dentro do proxecto de cambio encabezado por Gonzalo Caballero.

Teño 47 anos, son afiliado a Fete-Ugt, socialista militante, con 29 anos de vida laboral que comezou emigrando a Barcelona con 19 anos, e profesor de FP funcionario de carreira (número un da miña promoción). Estudei unha Enxeñería técnica industrial e logo a licenciatura en Dereito mentres traballaba. Actualmente estou a facer un doutorado en dereito administrativo sobre os retos xurídicos dos novos modelos de mobilidade.

Fun concelleiro en A Coruña no mandato 2011/15, na oposición, sen retribución, xa que sempre o compatibilicei coa miña profesión. Dedico unha parte do meu tempo libre a traballar como cooperante en Malawi, fundamentalmente en temas enerxéticos, campo no que levo traballando, de xeito ininterrumpido, toda a miña vida profesional. Xustamente ese coñecemento sectorial e a vertente administrativa, nun momento no que as políticas de transición enerxética son estratéxicas, entendo que é unha das miñas fortalezas.

Coido que é o momento do relevo, que debemos contribuír a que os socialistas continúen dando respostas as novas demandas que a sociedade galega está solicitando, pero dende o Goberno da Xunta. Os cambios deben verse reflexados nas persoas que están nas institucións. O futuro do novo estado do benestar está en xogo, e somos os socialistas os chamados a conseguilo, porque somos quenes xa o fixemos no pasado.

Preséntome co aval do traballo feito nestes anos, desenvolto dentro do partido e en responsabilidades públicas, onde sempre actuei en conciencia dacordo ao que dí o noso carnet "Sois socialistas no para amar en silencio vuestras ideas ni para recrearos con su grandeza y con el espíritu de justicia que las anima, sino para llevarlas a todas partes".

Unha aperta!!
Se queres contactar conmigo podes facelo a través de:
https://www.facebook.com/jesus.fernandezdiez.5
https://twitter.com/jf_diez

Telf. 609634848; jesusfernandezdiez@yahoo.es

jueves, 3 de noviembre de 2016

A propósito de Ramón Espinar y las dudas razonables

Desperté hoy con la noticia de que quien era un estudiante de 21 años, sin fuente de ingresos conocida, había comprado una vivienda de protección en un ayuntamiento de Madrid en el que no estaba censado y que vendió con 23. La operación se iba a cerca de 150000€. A mí me asaltaron varias dudas; habrá quien piense que es por la persona de la que se trata, pero, humildemente, no. Recapacito y me veo a mí con 23 años, tras 5 ya trabajando, y, ni tenía intención de comprar una vivienda, con un par de plazas de garaje, ni tenía capacidad económica para adquirirla.
A partir de ahí: ¿Por qué tengo serias dudas de que se trate de un episodio legal de especulación?
Primero: Para ser justo sobre si la compra de una vivienda, por parte de un menor de 25, estudiante, sin trabajo, es común o no habría que recurrir a la estadística. Desconozco el dato, pero en mi entorno no conozco a nadie que haya comprado, ni conseguido una hipoteca con esos mimbres. Quizá los haya, pero invito a quien no ve nada raro en este asunto a que piense en si en su entorno eso era, o es, común.
Segundo: Se trataba de una vivienda protegida, en una promoción en la que el 85% se adjudicó por sorteo. Este estudiante accedió a la vivienda por adjudicación directa. A veces a eso lo llaman "a dedo". Requisito único requerido ser menor de 35 años (algo que, de nuevo reconociendo mi ignorancia estadística creo que era bastante común en el Madrid de hace 9 años) lo que, en principio, dificultaría el acceso, ¿cómo se solventó?, ¿información al alcance de todos?.
Tercero: A pesar de carecer de ingresos mínimos, para hacer frente a las cuotas, consigue subrogarse a la hipoteca de la cooperativa que edifica. De nuevo invito a quien no vea nada fuera de lo común a que se den una vuelta rápida, virtual, por su entorno, a ver cuántos casos encuentran similares.
Cuarto: Por las características de la vivienda no es posible transmitir la propiedad antes de 10 años sin autorización. Pero hubo permiso, al poco de comprarla. ¿Cuantos casos similares ha autorizado la Comunidad de Madrid? ¿Con qué plazos? Quien conozca casos, datos, que los aporte.
Quinto: En palabras del interesado que 60000 euros es una cantidad de dinero común que muchas familias prestan a muchos chavales jóvenes para que accedan a una vivienda, me lleva de nuevo a la pregunta de ¿cuántos jóvenes estudiantes, sin ingresos, reciben ese "impulso" familiar? ¿O en cualquier situación, a quién conocéis que la familia le haya prestado 60000 €? Entre mis conocidos, a bote pronto, no hay nadie. ¿Entre los vuestros?
Sexto: La cooperativa que edificaba las viviendas recibió créditos por importe de varios millones de euros por parte de la entidad financiera, hoy rescatada con dinero de todos, en la que el padre del joven estudiante formaba parte del Consejo de Administración. De nuevo desconozco la estadística, pero si en el entorno de alguien esta circunstancia es común, oye, pues encantado de saberlo.
Y por último, las explicaciones.
Lo primero hablar de una conspiración, no va al fondo del asunto para desvirtuar los hechos.
Lo segundo, hablar de la "máquina del fango", de nuevo elude el fondo y se propaga como mensaje para matar al mensajero.
Tercero, de lo mejor de la comparecencia, frase que bien podría acuñar la mismísima y "despedidora en diferido" Cospedal: "No hay beneficio, lo que hay es una diferencia entre el precio de compra y precio de venta". Si esto lo suelta otro arde la red.
Busca la empatía diciendo aquello de que compró un piso que luego no podía pagar, “como tantos otros jóvenes”, pero elude de nuevo las especiales circunstancias de su operación, tan poco comunes, creo, en otros casos de jóvenes.
A la pregunta sobre la posible procedencia del dinero, al menos una parte de un padre (socialista) imputado por tirar sin recato de tarjeta Black, la respuesta de "no valoro" y "en esa época no tenía tanta información", elude, de nuevo, una parte del fondo del asunto.
¿Por qué no me convence? No aclara, a mi juicio, ninguno de los puntos anteriores con certezas: datos de jóvenes en idéntica situación, acceso a la información y posibilidad de compra por el cupo del 15% sin sorteo, información sobre el momento de aumento de la valoración de la vivienda, acceso al crédito, el porqué de si hay una imposibilidad de pago de cuotas no decide renunciar a la promoción y recuperar el 100% lo invertido permitiendo que alguien “entre” en la cooperativa con sus mismas condiciones...
Es evidente que todo ha sido legal, si ha habido o no manejo de información privilegiada respecto a tiempos y valoraciones del inmueble...cada cual opinará, pero lo cierto es que se trata del mismo boceto que podría ser aplicable a una operación especulativa de otro importe. Y me resisto a restarle importancia por la cantidad ¿por qué? Porque unos compradores posteriores, que sí querían hacer un proyecto de vida en la vivienda en cuestión, se han visto forzados a pagar los 30000 euros adicionales (limpios 19 o 20000) que el estudiante obtuvo sin esfuerzo alguno.
La parte subjetiva, que cada uno ha de valorar según su criterio:
Primero: ¿Es ético, desde el punto de vista de la izquierda ganar tanto dinero sin producir nada?
Segundo: Si este caso, con idénticos datos y vínculos hubiese sido con otros protagonistas ¿Opinarías igual?
Tercero: Ante la abundancia de datos, a mi saber, poco comunes, podría alguien pensar que alguien de ética tan relajada, como para gastar casi 180000 euros con una "black", pero mayor de 35, hubiese buscado un, llamémosle "testaferro" para efectuar una operación ventajosa, jugando con una información que no está al alcance de todos. Yo creo que sí lo puede pensar alguien, pero me guardo mi opinión por entrar dentro del ámbito subjetivo. Igual que es subjetivo ver cosas raras, conspiraciones para otros, en que algún político resulte varias veces agraciado con un boleto premiado. En mi entorno la lotería no suele repetir.

martes, 1 de septiembre de 2015

Punto de vista












De vez en cuando te ocurren cosas que hacen que frenes en la rutina de tu día a día plagado de lo que consideras “problemas”, y te encuentras con la oportunidad de conocer, de primera mano, qué es lo imprescindible para viajar por la vida. Probablemente, pocas cosas materiales y un montón de experiencias y sensaciones a las que me es tan difícil ponerles nombre como, simplemente, describirlas.

Esta es la segunda vez que estoy en Malawi y, a sabiendas de que no vamos a cambiar el mundo por dedicar algo de nuestro tiempo y de nuestro saber hacer en un lugar concreto donde las cosas son realmente complejas, si que albergamos la esperanza de que la suma de pequeñas acciones, el aleteo de la mariposa que dirían por ahí, contribuya al cambio global.

De nuevo aquí moviéndome entre emociones complejas, desde ver niños en la carretera llenos de tierra roja corriendo y jugando sin parar de reír, a pequeños malnutridos atendidos en el hospital que no te dejarían indiferente aunque seas una piedra.

El lugar en el que estamos es casi una isla en la que el esfuerzo y el buen hacer de un grupo de mujeres, monjas, rebeldes frente a una situación injusta, contribuyen a cambiar el mundo. Es fácil entender que es lo que te hace volver a Malawi cuando ves miradas como las de la foto, y es fácil también cuando conoces de primera mano la alegría, el esfuerzo y el tesón de las personas que hacen posible lugares como este. Como dice Ricardo, “nos llevamos mucho más de lo que dejamos”.



Jesús

viernes, 4 de julio de 2014

El futuro del PSOE en juego

More of the same!!  
Probablemente sea la ultima oportunidad de hacer las cosas bien y cambiar. No la desaprovechemos. La respuesta ciudadana a quienes manejan estos hilos se la acaba de dar la sociedad al Psoe en las elecciones europeas, pero se resisten a desaparecer mientras les quede un mínimo resorte de poder orgánico que manejar desde una sombra que por cierto es bastante visible. 
Así que, mejor no cazar elefantes en Botswana, ni mandarlos más a Europa, ni pegarnos tiros en los pies. 
Encrucijada con disyuntiva de fácil resolución: intentar cambiar de verdad a medio plazo el Psoe o intentar que a medio plazo unos pocos alcancen la jubilación sin haberse dedicado a otra cosa que no sea la política mientras nos deslizamos por el precipicio a una velocidad uniformemente acelerada.


jueves, 6 de febrero de 2014

"El mal ejemplo me absuelve, el bueno me condena"



Eso debió pensar el señor Julio Flores, portavoz del Gobierno municipal del PP en A Coruña cuando afirmó en el Pleno "tengo la certeza de que cualquiera de los que están aquí hoy presentes, si en esa época hubiera hablado con el responsable de esta empresa también estaría hoy en la lista de imputados". Una afirmación intolerable que merecía ser rebatida, algo que el Alcalde Carlos Negreira impidió al negarme el turno de palabra que solicité, dentro de lo previsto en el reglamento, para responder por “alusiones”.

No, rotundamente no, sr. Flores, no están imputados quienes hablaron con personal de Vendex, sino que lo están aquellos de cuyas conversaciones se desprenden indicios de comisión de actividades ilícitas.

Así, ante las noticias que están apareciendo estos días, con transcripciones de conversaciones que dan cuenta de irregularidades, cambalaches, favores y amaños, crece una indignación ciudadana que comparto. La Justicia tiene sus tiempos y habrá resoluciones judiciales, y garantías procesales; pero la política ha de tener también los suyos. Es el momento de la responsabilidad y de anteponer los intereses generales y la protección de las instituciones. No confundamos la trascendencia penal de unos hechos con la rectitud de conducta que debemos exigir a quienes nos gobiernan.

Aquellos que han usado su posición como representantes públicos para solicitar favores a una empresa que contrata con la Administración, tienen dos caminos, convencernos para que compartamos su acción reprochable, o exhibir una muestra de dignidad política y dimitir.

En cualquier caso, depende de todos, porque una buena salida de esta crisis también pasa por rebelarse contra la corrupción.

  

 

Jesús Fernández Diez, concejal del Psdeg-Psoe en  A Coruña
(Publicada hoy en La Voz de Galicia, en Cartas al Director)




domingo, 29 de septiembre de 2013

Poner precio a la credibilidad de la política


Al leer en prensa que el exdiputado José Manuel Lage ha conseguido un contrato con una Administración Pública sin haber participado en ningún proceso con publicidad, transparencia y libre concurrencia, para asesorar a la Diputación de Ourense en materia de “buen gobierno y transparencia”, me movía, como muchos compañeros de partido, y muchos ciudadanos, entre la incredulidad y la indignación.

En un momento de descrédito institucional, cuando el conjunto de los ciudadanos vivimos como sociedad días muy difíciles, con situaciones personales dramáticas indudablemente agravadas por la desconexión entre política y ciudadanía, conductas como esta dinamitan los cimientos de un nuevo pacto social de los ciudadanos con sus representantes políticos. Redunda, como no, en el mantra del “todos son iguales”.

Y es, en especial, un mazazo para la recuperación de la credibilidad y confianza en un proyecto socialista que está llamado a actuar como catalizador de las esperanzas de una sociedad que reclama respuestas, alternativas y una nueva hoja de ruta. Para ello, creo, es imprescindible ideología y compromiso, cuando se entra en política, mientras se está y al salir. Son indispensables políticas de altura hechas por personas intachables.

Aquí estamos ante consecuencias derivadas de uno de nuestros grandes retos, la izquierda, hoy más que nunca, no puede tener a “profesionales” de la política si aspira a recuperar su espacio. Lejos de perfiles “de partido”, ha de contar con gente bien formada, con vida laboral previa, y, con la ayuda de la limitación de mandatos, nadie caerá en la tentación de ligar proyecto político y vital. Quienes desconocen lo que es un contrato laboral no pueden ser hoy representantes de la izquierda, porque le debemos un respeto a quienes nos precedieron, a los votantes, y a la sociedad a la que ofrecemos el proyecto socialista que ha abanderado mejoras sociales y de reparto de riqueza en otros momentos.

Por eso 21.500 euros suponen mucho más que el importe de un "contrato", suponen poner precio, dudo que inocentemente, a la credibilidad de la política, en especial a la del PSdeG. Reaccionemos, porque la responsabilidad de no hacerlo sí sería nuestra; la de las actuaciones de quienes se dicen socialistas pero no se comportan como tal, es solo exigible a quien corresponda.

Jesús Fernández Diez, concejal del Psdeg-Psoe en  A Coruña
Extracto publicado en La Voz de Galicia el 28 de septiembre